ولي منظور ار آمادگي براي مرگ چيست؟جشن گرفتن مرگ آمادگي براي آن است.مردن با خوشحالي،شادي،رضايت و خوش آمد گويي آمادگي براي مرگ است.خداوند فرصتي را براي آموختن و بودن به شما داد و چيزهاي زيادي ياد گرفتيد.حالا مي خواهيد استراحت كنيد،ميخواهيد به سراي غايي خود هجرت كنيد.اينجا يك اقامتگاه موقتي بود.شما در يك سرزمين ناشناخته سرگردان بوديد،با انسانهاي بيگانه زندگي مي كرديد.عاشق غريبه ها شديد و چيز هاي زيادي ياد گرفتيد.حالا وقتش فرا رسيده شاهزاده بايد به امپراطوري خود باز گردد.

    شصت و سه سالگي زماني است كه انسان كاملا خود را محصور مي كند.همه انرژي ها به داخل و داخل و داخل مي روند،به درون مي گرايند.شما تبديل به چرخه اي از انرژي مي شويد.انرژي شما هيچ جاي ديگري نمي رود.نه مطالعه اي،نه صحبتي فقط در سكوت  بيشتر و بيشتر بودن با خود.مستقل بودن از هر آنچه كه اطراف شماست.انرژي ذره ذره در شما نشست مي كند.

   در هفتاد سالگي ديگر آماده ايد.و اگر از اين الگو طبعيت كرده باشيد درست نه ماه قبل از مرگ از وقوع آن آگاه مي شويد.همانطور كه كودك بايد نه ماه را در رحم مادرش بگذراند.دوباره همان چرخه تكرار مي شود و زماني كه لحظه مرگ فرا مي رسد شما نه ماه قبل از آن باخبر بوديد.دوباره بايد وارد رحم شويد.اما اين رحم ديگر در مادر شما نيست درون خود شماست.

   هندي ها به قسمت دروني يك قبر در معبد گربها  به معني رحم مي گويند.هنگامي كه به يك معبد مي رويد قسمت داخلي آن رحم ناميده مي شود.اين نامگذاري بسيار نمادين و تعمدي است.اين همان رحمي است كه انسان بايد به آن وارد شود.در آخرين مرحله يعني در نه ماه آخر شخص به دون خودش فرو مي رود.بدن خودش تبديل به رحم مي گردد.انسان به ژرف ترين جاي معبد وارد مي شود،جايي كه هميشه شعله ها در حال سوختن بودند،جايي كه هميشه پر نور بود،جايي كه زيارتگاه واقعي در آنجاست،جايي كه مأمن خدايان بود.

    براي طي اين فرايند طبيعي احتياجي به آينده نيست.شما بايد به طور طبيعي در همين لحظه زندگي كنيد.لحظه بعدي خودش مي آيد.درست مانند كودكي كه رشد مي كند و يك جوان بالغ مي شود.هيچ نيازي به برنامه ريزي ندارد.همه چيزها به سادگي اتفاق مي افتند.همانند يك رودخانه كه جاري مي شود و به اقيانوس مي رسد-درست به همان صورت جاري مي شويد و به انتها مي رسيد،به اقيانوس.اما بايد طبيعي باقي بمانيد،شناور در لحظه.هر بار كه شروع به فكر كردن درباره آينده،جاه طلبي ها و آرزوهايتان مي كنيد اين لحظه را از دست مي دهيد.از دادن لحظه ها باعث گمراهي ميشود،چون هميشه فقدان چيزي را احساس مي كنيد،يك شكاف و كمبود.

    اگر يك كودك دوران طفوليتش را به خوبي سپري نكرده باشد اين قسمت به دوران جوانيش منتقل مي شود_پس كجا بايد برود؟بايد اين مرحله را نيز گذراند و زندگي كرد.وقتي كه يك بچه در سن چهار سالگي مي رقصد،اين طرف و آن طرف مي پرد،پروانه ها را شكار مي كند زيباست.ولي وقتي كه يك جوان بيست ساله به دنبال پروانه ها بدود حتما ديوانه است_بايد او را راهي بيمارستان كنيد،ناراحتي رواني دارد.اين كارها در چهار سالگي هيچ اشكالي نداشتند،بايد به طور طبيعي انجام مي شدند،انجام آنها كاملا صحيح بود.اگر كودكي به دنبال پروانه ها بدود مشكلي در بين نيست ولي اگر در بيست سالگي پروانه ها را دنبال كند به سلامت رواني او شك مي كنيد.فكر مي كنيد كه هنوز بزرگ نشده است.بدن رشد كرده ولي ذهن عقب مانده است.بايد جايي در دوران كودكي او كه فرصت نيافته تا آنرا به طور كامل زندگي كند مانده باشد.اگرانسان دوران بچگي خود را به طور كامل زندگي كند تبديل به يك انسان جوان،زيبا و سرزنده مي شود كه دوران كودكي اثر مخربي بر زندگيش نمي گذارد.او دوران كودكي را مانند پوست انداختن يك مار كنار مي گذارد و با انداختن آن تازه مي شود،فراست و باهوشي يك جوان را داراست و ديگر عقب مانده به نظر نمي رسد.

     دوران جواني را به طور كامل زندگي كنيد و به حرف اين مراجع قديمي و كهنه گوش نكنيد،آنها را از سر راه خود دور كنيد_چون آنها جواني را كشته اند و آنرا ممنوع كرده اند.آنها بر عليه روابط جنسي هستند و اگر جامعه اي با اين گونه روابط ضديت داشته باشد،سكس همه زندگي شما را احاطه مي كند،تبديل به سم مي شود.با آن زندگي كنيد!از آن لذت ببريد!
    در سنين چهارده تا بيست و يك سالگي يك پسر در اوج توانائي جنسي قرار دارد.در حقيقت در نزديكي هفده و يا هجده سالگي او به بيشترين نيروي خود مي رسد.هيچ وقت در زندگي به اين اندازه ازنظر جنسي قدرتمند نيست و اگر اين لحظات را از دست بدهدديگر نخواهد توانست به چنين انزال فوق العاده اي برسد.

   اين نكته هميشه براي من يك معضل بوده است،چون جامعه شما را تحت فشار قرار مي دهد كه تا سن بيست و يك سالگي مجرد بمانيد_اين بدان معني است كه بزرگترين امكان رسيدن به سكس،آموختن سكس و وارد شدن به سكس از دست مي رود.وقتي كه به سن بيست و دو يا بيست و سه سالگي مي رسيد از لحاظ جنسي ديگر پير شده ايد.در هفده سالگي در اوج بوديد،قدرت جنسي زيادي داشتيد،به گونه اي كه انزال شما در تك تك سلولهايتان نفوذ مي كرد.تمام بدن شما زير بارش ازلي سعادت و بركت قرار مي گرفت.به خاطر داشته باشيد كه وقتي من مي گويم از طريق سكس مي توان به سامادهي و آگاهي برتر رسيد آن را براي هفتاد ساله ها نمي گويم.براي كساني مي گويم كه هفده سال بيشتر ندارند.افراد مسني نزد من مي آيند و در باره كتابم"از سكس به آگاهي برتر"از من مي پرسند كه:" ما كتاب شما را خوانديم ولي هيچ گاه به چيز هايي كه شما گفته بوديد نرسيديم."چگونه مي توانيد برسيد؟شما زمان را از دست دادهايد،و ديگر نمي توان چيزي را جايگزين آن كرد.من مسئول آن نيستم.جامعه تان و شما كه به آنها گوش داده ايد مسئوليد.

    اگر در سنين چهارده تا بيست و يك سالگي به بچه ها اجازه داده شود تا آزادانه روابط جنسي داشته باشند،كاملا آزادانه،ديگر هيچ وقت از بابت سكس دچار رنجش و پريشاني نخواهند شد.كاملا آزاد خواهند بود.ديگر مجله هاي سكسي را نگاه نخواهند كرد،ديگر عكس هاي زشت و مستهجن را در گنجه و يا لاي انجيل پنهان نخواهند كرد.ديگر مزاحم خانم ها نخواهد شد.اين كارها زشتند اما شما به تحمل آنها ادامه مي دهيد و احساس نمي كنيد كه چه اتفاقاتي دارد رخ مي دهد،چرا همه مردم دچار اختلالات عصبي هستند.چيزي در درون شما ناتمام باقي مانده است.هيچ چيز به اين اندازه زشت نيست كه يك فرد مسن با نگاه هاي شهوت آلود به ديگران بنگرد.اين زشت ترين چيز بر روي زمين است.حالا بايد چشمان او معصوم شده باشند ديگر بايد كارش تمام شده باشد.منظور من اين نيست كه سكس چيز كثيف و زشتي است،به اين نكته توجه كنيد من نمي گويم كه سكس زشت است.سكس در زمان و فصل خودش زيباست ولي خارج از آن زشت است.انرژي جنسي اگر در نزد يك انسان نود ساله وجود داشته باشد بيماري است.به همين خاطر است كه مردم مي گويند""پيرمرد كثيف""واقعا پديده كثيفي است.يك جوان زيبا و پر از انرژي جنسي است.جلواي از انرژي و زنده دلي.ولي يك آدم پير كه داراي تمايلات جنسي باشد نشان دهنده آن است كه قسمتي از عمرش را زندگي نكرده است.بيانگر يك قسمت خالي و نابالغي است.او فرصتها را از دست داده و حالا كاري از دستش بر نمي آيد.در ذهنش شروع به خيالپردازي و سرگرداني درباره سكس مي كند.به خاطر داشته باشيد كه يك جامعه درست بين سنين چهارده تا بيست و يك سالگي آزادي كامل را در مورد روابط جنسي به افرادش مي دهد،و به طور خودكار افراد جامعه كمتر جذب امور جنسي مي شوند.بعد از يك مدت هيچ سكسي وجود نخواهد داشت.هنگامي كه وقت آن رسيده بود امور جنسي را تجربه كنيد و وقتي كه زمان آن به پايان آمد رهايش كنيد.ولي فقط زماني مي توانيد اين كار را بكنيد كه آن را به طور تمام و كمال زندگي كرده باشيد،در غير اين صورت نميتوانيد فراموشش كنيد و از آن درگذريد.پيوسته با شماست تبديل به يك زخم دروني مي شود.
    من به مردم در شرق توصيه مي كنم كه به حرف مراجعتان گوش ندهيد به هر چه كه مي گويند گوش خود را به طبيعت بسپاريد.هر زمان كه طبيعت به شما مي گويد كه زمان عاشق شدن است،عاشق شويد و وقتي كه مي گويد زمان چشم پوشي كردن و كنارگذاشتن فرا رسيده آنرا كنار بگذاريد و همينطور به حرف روانكاوان و روانشناسان جاهل در غرب نيز توجهي نكنيد.هر چند آنها داراي دستگاه هاي پر زرق و برقي هستند_جانسون و ديگران_و هر چند كه معاينات و آزمايشهاي گوناگوني را انجام داده اند،ولي هيچ چيز از زندگي نمي دانند.

    حقيقتا من شك دارم كه اين مسترها و جانسون ها و كينسيزها تماشاگران جنسي نبوده باشند.آنها خودشان از نظر جنسي بيمار هستند،در غير اين صورت چطور ممكن است كه كسي هزاران آلت تناسلي را با دستگاه هاي مختلف نگاه كند تا ببيند به هنگام مقاربه در زنان چه اتفاقي مي افتد؟چه كسي به خود زحمت اين كار را مي دهد؟چه چرندياتي!اما وقتي امور از مسير اصلي خود منحرف شوند وقوع اينگونه مسائل اجتناب ناپذير است.امروزه مسترها و جانسون ها متخصص شده اند،آخرين مراجع صلاحيت دار.اگر هر نوع مشكل جنسي داشته باشيد به آنها مراجعه مي كنيد.من احتمال مي دهم كه آنها جواني شان را از كف داده اند و زندگي جنسي خود را به طور كامل به اتمام نرسانده اند.دي يك جايي چيزي از قلم افتاده و آنها با اين نيرنگها آنرا پر مي كنند.

    و اگر چيزي رنگ و بوي علمي به خود بگيرد شما مي توانيد هرطور كه مي خواهيد از آن استفاده كنيد.حالا وسائل كاذب و مصنوعي ساخته اند،آلتهاي تناسلي الكتريكي،و اين آلتهاي الكتريكي داخل واژنهاي واقعي را مي لرزانند.آنها سعي مي كنند تا دريابند چه اتفاقي درون آن رخ مي دهد،حالت انزال بيشتر مربوط به چه قسمتي از آلت تناسلي است، چه هورمونهايي جاري مي شوند و چه هورمونهايي خارج نمي شوند،يك زن تا چه مدت روابط جنسي داشته باشد.آنها مي گويند كه يك زن تا آخرين لحظات حتي در بستر مرگ نيز جماع كند.

   در حقيقت عقيده آنها اين است كه بعد از دوران يائسگي يعني بعد از چهل و نه سالگي يك زن مي تواند بهتر از هر زمان ديگري روابط جنسي داشته باشد.چرا اينگونه فكر مي كنند؟دليل آنها اين است كه يك زن قبل از چهل و نه سالگي هميشه از حامله شدن در هراس است.حتي اگر قرص هاي ضد بارداري مصرف كرده باشد،چون هيچ كدام از اين قرص ها صد در صد مطمئن نيستند.در چهل و نه سالگي هنگامي كه يائسگي فرامي رسد و قاعدگي متوقف مي شود.ديگر ترسي وجود نخواهد داشت.يك زن كاملا آزاد است.اگر اين عقايد گسترش پيدا كند.زنها تبدبل به موجوداتي خون آشام مي شوند و پير زنان مردان را شكار مي كنند،چون ديگر از چيزي واهمه ندارند و منابع ذي صلاح نيز آنها را تاييد مي كنند.در واقع بر اين عقيده اند كه حالا زمان مناسب براي لذت جنسي بدون هيچ گونه احساس مسئوليتي فرا رسيده است.

     آنها درباره مردان نيز چنين نظري دارند.در تحقيقاتشان به مردي برخورد كرده بودند كه در سن شصت سالگي قادر بود تا پنج بار در روز نزديكي كند.به نظر مي رسد كه مرد عجيب و غريبي است.بايد مشكلي در هورمونها و بدن او وجود داشته باشد.در شصت سالگي!طبيعي نيست.چون تا آنجا كه من مي دانم_اين را به خاطر تجربيات شخصي ام در زندگي هاي گذشته كه به خاطر مي آورم مي گويم_در چهل و نه سالگي يك مرد عادي و طبيعي ديگر علاقه اي به زنان از خود نشان نمي دهد.علاقه از بين مي رود همانطور كه آمده بود مي رود.

هر چيزي كه روزي مي آيد بايد برود.هر چيزي كه روزي بالا مي رود بايد سقوط كند.هر موجي كه پديدار مي شود بايد ناپديد شود،بايد زماني براي از بين رفتن آن وجود داشته باشد.در چهارده سالگي مي آيد در نزديكي چهل و نه سالگي مي رود.ولي مردي كه در شصت سالگي مي تواند پنج بار در روز مقاربه كند حتما ايرادي دارد.يك چيزي خيلي خيلي اشتباه است.عملكرد بدن او درست نيست.داراي نوع ديگري ضعف جنسي است.وقتي كه يك پسر چهارده ساله هيچ نوع نياز جنسي ندارد و يا يك پسر هجده ساله از خود رغبتي نشان نمي دهد مشكلي وجود دارد، بايد تحت درمان قرار بگيرد.وقتي يك مرد شصت ساله نيز به پنج بار نزديكي در روز نياز دارد باز هم مشكلي است.سيستم بدن او به هم ريخته،به طور طبيعي و صحيح كار نمي كند.

   اگر كاملا در لحظه زندگي كنيد،احتياجي نيست تا از آينده بهراسيد.اگر كودكي خود را به طور تمام و كمال زندگي كنيد شما را به يك جواني درست و بالغ مي رساند.به سرزندگي،روان بودن و سرشاري،به يك اقيانوس وحشي انرژي.و اگر جواني خود را نيز به شيوهاي صحيح زندگي كنيد شما را به سكون،آرامش و يك زندگي بي سر و صدا مي رساند.شما را به كنكاش مذهبي مي كشد.به اينكه، زندگي چيست؟فقط زنده بودن كافي نيست،انسان بايد به عمق راز و رمز حيات نفوذ كند.يك زندگي ساكت و آرام شما را به لحظات مراقبه وارد مي كند و مراقبه شما را به كنارگذاشتن هر آنچه كه حالا غير قابل استفاده است رهنمون مي گردد.تمام زندگي به صورت زباله و آشغال در نظرتان جلوه مي كند،فقط يك چيز هميشه ارزشمند باقي مي ماند و آن نيز آگاهي شماست.

    به هنگام هفتادسالگي وقتي كه براي مرگ آماده ايد.اگر به درستي زندگي كرده باشيد،درلحظه،هيچ چيز را براي آينده به تعويق نينداخته باشيد،هيچ گاه براي آينده خيالبافي نكرده باشيد،هر طور كه بوده فقط در حال زندگي كرده ايد_نه ماه قبل از مرگ از وقوع آن آگاه مي شويد.به آگاهي زيادي دست پيدا كرده ايد،حالا مي توانيد ببينيد كه مرگ در راه است.بسياري از افراد روحاني مرگ خود را پيش بيني كرده اند،ولي من تا به حال به نمونه اي برخوردنكرده ام كه توانسته باشد مرگ خود را زودتر از نه ماه پيش بيني كند.درست نه ماه قبل انسانهاي آگاه و كساني كه گذشتهء شان آنها را به هم نريخته باشد آنرا احساس مي كنند.كسي كه هيچ وقت به آينده نمي انديشد به گذشته نيز فكر نمي كند،آنها با هم هستند. گذشته و آينده به يكديگر مرتبطند،به يكديگر گره خورده اند.وقتي به آينده فكر مي كنيد چيزي نيست جز انعكاس گذشته و وقتي به به گذشته مي انديشيد چيزي نيست جز برنامه ريزي براي آينده_آنها در كنار هم هستند.لحظه حال خارج از هر دوي آنهاست_انساني كه در اين لحظه و در اينجا زندگي مي كند نه گذشته و نه آينده او را به هم نمي ريزند.بدون احساس سنگيني آن دو باقي مي ماند.باري براي حمل كردن ندارد،بدون وزن حركت مي كند.تحت تأثير جاذبه نيست.در حقيقت راه نمي رود پرواز ميكند.داراي دو بال است.قبل از اينكه بميرد،درست نه ماه قبل، از آن آگاه مي شود.