در حوزهی نقد ایرانی ـ البته به طور کلی ـ معمولن قسمت مقدماتی یک نگره یا یک نظر ، شایع و ورد زبان و قلمها میشود، و تبدیل میشود به حکمی جامد و ساری برای داوری و ارزشیابی. از این نمونه است، یکی این که زبان داستان نباید شاعرانه باشد ( که سادهلوحانه حکمی است و درستش این است که زبان داستان باید نحو نثر داشته باشد نه نحو شعر ) و دیگری این حکم که: ادبیات، زنانه مردانه ندارد، و هر متنی که دارای معیارهای ادبیات باشد، سوا از این که آن را زنی نوشته باشد یا مردی، ادبیات است و بس. این نظر یا داده، کاملن درست است، وقتی ........
ادامه مطلب
مي شوند . اما ازدواج درك نوعي يگانگي روحي است . چنانچه زندگي مناسبي داشته باشيم و ذهنمان در رابطه با شخصي از جنس مخالف معطوف ........
اين اولين انتقام يك زن از يك مرد خيانتپيشه در ادبيات نمايشي جهان است كه در آثار ديگر مكررا تكرار ميشود. اما با ورود تفكر بشر به عصر روشنگري و شكهاي دكارتي و اصالت پيدا كردن تجربه، عمل جاي خود را به نوعي ذهنيگرايي صرف ميدهد، آنگونه كه هملت وقتي از خيانت مادرش نسبت به پدرش خبردار ميشود توان هيچ عملي را ندارد. او شك ميكند، در شك خود شك ميكند و اين بازي تا آنجا پيش ميرود كه خود او هلاك ........
«مرد» در واژگان هندواروپايي از ريشه ميرندگي دانسته شده است و «زن» از زايندگي. زن، جان، جانور و زندگي به معناي دقيق هر آنچه است كه «هست» و آنچه كه ميجنبد. مرد اما بدين اعتبار با جانور يكي دانسته نشده است. «مرد» در اصل صفتي است از يك ايزدِ خالق. «مرد» موجودي غيبي است كه هيچ ارتباطي با هستي و جانِ ديدني ندارد اما با اين اوصاف «ميميرد». در توصيفات اساطيري اما «مرد» رمز آگاهي است و درست از اين زمان، روزگار انسانِ اساطيري است كه زن رفته رفته كاركرد بنيادين خود را از دست ميدهد. زيرا ارتباط خود را با ذهن از دست ميدهد. اما انسان آگاه كه «خود» و «آگاهي» را كشف نموده، شيفتهي اكتشاف «كلمه» و «روح»، هستي را به اعتبار ديگري ميبيند. كاركرد «زن» و «زن» به مثابه نشانه هستي و زايندگي، براي او از معنا تهي ميشود. تا آن روزگار «زن» عينِ هستي و مادر هستي به معناي آنچه هستي از او صادر شده گرفته ميشده است. در تماميِ آيينهاي بدوي و اساطير و داستانهاي خلقتِ انسانِ بدوي، «زن» در نقش «مادر»، آنكه كه ميزايد با «زمين» يكي گرفته شده است. همچنان كه واژهي «زن» و «گيتي» از يك ريشهاند. همچنان كه مجسمههاي الهه باروري در تماميِ منزلگاههاي بشرِ قديم پيدا شده است. اما انسانِ آگاه كه با شتاب از «جانورِ» درونِ خود فاصله ميگيرد نقش زن را آهسته آهسته ناديده ميگيرد زيرا كه ديگر تنها «جان» را و زايندگيِ جسماني را دليل هستي نميداند. انسان آگاه چند هزار سال پيش به ناگاه از خود پرسيد: آگاهي از .........
تا حالا هم نشده مشكلي داشتهباشم, ولي روم نشه كه سوال بپرسم يا بترسم با كسي حرف بزنم, اما چه فايده مرغ بابا يه پا داره كه من روابط اجتماعيم ضعيفه! خلاصه من در صدد فرصت بودم كه به باباي عزيز ثابت كنم اونطوري كه فكر ميكنه نيستم, ازبس هم كه مردم رو مثال زده حساس شدم به رفتار ديگران, از طرفي درسهاي روانشناسي هم كنجكاوترم كرده نسبت به رفتار مردم. يه روز از دانشگاه ميآمدم و بنابر سفارش استاد روانشناسي عمومي ترم اول ........
سخنرانی در دانشگاه پیام نور سنندج 26 اسفند 1385
در ساختار کنونی جهان، اکثر قریب به اتفاق ازدواج ها را باید در دایره هایی درون همسر((endogamy و یا شاید بهتر باشد بگوییم برابر همسر(isogamy) دانست. درون همسری به ازدواجی اطلاق می شود که میان دو فرد که به یک گروه مشخص تعلق دارند انجام بگیرد. اما همان گونه که می دانیم این امری نسبی است و بنا بر اینکه از کدام دایره همسری سخن می گوییم می تواند به گونه ای متفاوت تعریف شود. برای نمونه اگر فرد ” A“ و فرد“ B“ که هر دو متعلق به قبیله ” C “ هستند با یکدیگر ازدواج کنند این ازدواج برای آن قبیله یک ازدواج درون همسر است اما اگر فرد “ A “ از قبیله “ C“ با فرد “ D“ از قبیله “E“ ازدواج کند برای قبیله خود یک ازدواج برون همسر(exogamy) کرده اما اگر هر دو قبیله به قوم“F “ تعلق داشته باشند این ازدواج برای آن قوم یک ازدواج درون همسر است. 
!--کالبد به طور عام و چهره به طور خاص در فرهنگ های انسانی جایگاهی ویژه دارند که عمدتا از خلال نمادگرایی ها و اشکال غیر کلامی ارتباط میان انسان ها مطرح می شوند. چهره بیش از هرچیز مکان ”حسها” و از این طریق ورودی اصلی جهان به ذهن و عامل پیوند آن با محیط پیرامونی است. اما در عین حال، چهره بخشی از کالبد است که نه به “خود” بلکه به “ دیگری” تعلق دارد: نگریستن بر چهرة “ خود” جز از خلال “دیگری” امکان پذیر نیست(آیینه، در اینجا نوعی جابه جایی “خود” و “دیگری” به حساب می آید، همان چیزی که در روانشناسی گاه به آن “من آیینه سان” نام دادهاند). از این رو می توان فهمید که چرا مفهوم “چهره” در همة فرهنگ ها گرایشی دوگانه و متناقض، از یک سو به تقدس یافتن، آسمانی و خدایی شدن، و از سوی دیگر به ناقدسی، زمینی و شیطانی شدن دارد--!. 
مقدمه :
از آغاز رواج صنعت سینما تا سال 1979
پنجشنبه، مورخ 21 138تیر ماه 86 دومین نشست «کانون فیلم تاریخ» با محوریت فیلم «پادشاهی بهشت» برگزار شد. مهمانان این جلسه کانون، دکتر حمید دهقانپور، استاد دانشگاه و متخصص سینما؛ و نیز دکتر هادی عالم زاده، استاد دانشگاه و متخصص تاریخ (بویژه تاریخ شام و جنگهای صلیبی) بودند.
