خدایا بیدار شو یه آشغال با تو حرف داره !

اول بدم اومد و خواستم بگم چه مسخره این دیگه چه دلقک بازیه !
یه ترانه رپ شنیدم که این حس را اول تو وجودم ایجاد کرد. یکی از ترانه های گروه "هیچکس" اول متن شو براتون اینجا میارم :

اینجا تهرانه یعنی شهریکه هر چی توش میبینی باعث تحریکه

تحریک روح تو به آشغال دونی میفهمی تو هم آدم نیستی یه آشغال بودی

اینجا همه گرگن میخوای باشی مثل بره بزاز چشمو گوشتو از کنم یه ذره

اینجا تهرانه لعنتی شوخی نیستش خبری از گل و بستنی چوبی نیستش

اینجا جنگله بخر تا خورده نشین اینجا نصف عقده ائین نصف وحشی

اختلاف طبقاتی اینجا بیداد میکنه روح مردم و زخمیو بیمار میکنه

همه کنار همن فقیرو مایه دار خفن توی تاکسی همه میخوان کرایه ندن

حقیقت روشنه خودتو به اون راه نزن روشنترش میکنم پس بمون جا نزن

"خدا پاشو من چند سالی باحات حرف دارم خدا پاشو پاشدی نشی ناراحت از کارم"

"کجاهاشو دیدی تازه اول کارم خدا پاشو من یه آشغالم با تو حرف دارم"

نمکی با چرخش کنار یه بنزه همه هیکلو چرخش کرایه بنزه

منو تو اون اول بودیم همه از یه قطره حالا ببین فاصله ما چقدره

دلیل چرخش زمین نیست جاذبه پوله که زمینو میچرخونه جالبه

این روزا اول پوله بعد خدا همه رعیت و ارباب و کدخدا

بچه میخواد با یتیمی بازی کنه بابا نمیزاره یتیم لباسش کثیفه چون که فقط یکی داره

همه آگاهیم از این بلایا حتی فرشته هم نمیاد این ورا تا نشیم فنا با همین بلایا

اما کمک نخواستیم اشک بریز کافیه همین برا ما

آدم مریض حرفامو درک کرد اما تموم نکردم حرفامو برگرد

"خدا پاشو من چند سالی باحات حرف دارم خدا پاشو پاشدی نشی ناراحت از کارم"

"کجاهاشو دیدی تازه اول کارم خدا پاشو من یه آشغالم با تو حرف دارم"

تا حالا شده عاشق دختر بشی میخوام حرف بزنم روشن بشی

پیش خودت میگی اینه عشق تاریخی اما دافت با یه بچه مایه داره خواب دیدی

خیر یادت باشه غیر خودت بزن قید هر چی آدم کنارت میبینی چون عیب

یکی هم سن تو سوار ماشین خدا بهت پوزخند میزنه میکنی با کنه دعا

منم میخام مایه دار بشم عقده رو کنم درکش دعا نکن بی اثره نمیکنن درکش

میخوای بخوابی تو بیداری کابوس ببین بیا با هم به این دنیا فحش ناموس بدیم

باید کور باشی نبینی تو فقرو هر جا کنار خیابون نبینی فقرو فحشا

خدا بیدار شو یه آشغال با تو حرف داره نکنه تو هم به فکر اینی که چی صرف داره

بعد دیدیم اعتراض به سبکی خاصه هر چند خیلی تازگی نداشت حرفاش ولی ریتم و آهنگش باحال بود ولی بازم به نظرو جالب نبود بیشتر ادا اطفار اومد تا اعتراض یه جور شعر کاریکاتوری یه جور دلقک بازی یا بهتر بگم یه جور بزرگ نمائی معضلات !

ولی نتونستم بگم که مضخرفه !

یه دفعه یاد یه ماجرا افتادم :
به بوردیار فیلسوف بزرگ فرانسوی که فیلم "ماتریکس" رو تحط تاثیر افکار وی ساخته بودند یه مصاحبه گر شکاک انگلیسی او را "دلقکی فیلسوف" خواند.
توصیفی که او به آن اعتراضی وارد نکرد و در عوض چنین تلقی اش کرد که درباره نقش اجتماعی دلقکها بیا ندیشید.

انگار یه جوری همه خوبیها و همه بذیها همه آرامشها و همه طغیانها همه .... و حتی شیطان لازمند کارکردی دارند که اگر نباشند دیگر سیستم کامل نمیچرخد!

+ نوشته شده در چهارشنبه 30 آبان1386ساعت 8:30 PM توسط |

شتاب، توقف و واپس رفتن

زندگى ما ايرانى‏ها رشته ‏اى ناگسستنى از شتاب، توقف و واپس رفتن است. يا آنقدر تند مى‏رويم كه مقصدمان را گم مى‏كنيم، ياآنچنان بى‏حركت مى‏شويم كه به زحمت مى‏توان آثار حيات را در وجودمان يافت و يا بى‏توجه به اينكه زمان فقط به طرف جلو حركت‏مى‏كند و هر واپس رفتنى زيانبار است، رو به قهقرا مى‏رويم. مردم ايران در گذر تاريخ از اين نحوه رفتار زيان بسيار ديده‏اند، اما معلوم‏نيست چرا با وجود تجربه‏هاى تلخ، ما هرگز به سوى اعتدال قدم بر نداشته‏ايم.

در سر راه هر روزه من يك سازمان دولتى قرار دارد. در گوشه‏اى از فضاى باز جلوى ساختمان اين اداره، اتاق شيشه‏اى بزرگى‏ساخته‏اند كه كارمندان بايد به آن وارد شوند، كارت حضور بزنند و بعد از انجام اين كار به محوطه باز برگردند و به آستانه عمارت ...........


	مترجم: امید مهرگان
	تاریخ: 30 دي 1385
براي هرکس ممكن است پيش آمده باشد كه وقتي به زندگي‌اش واپس مي‌نگرد به اين نكته پي برد كه كمابيش تمام الزامات و تقيدهايي كه او در روند زندگي از سر گذرانده است، ريشه در منش آدمياني داشته است كه ديگران جملگي در مورد «شخصيت ويرانگر»شان متفق‌القول بوده‌اند. اين فرد سرانجام روزي، شايد از سر تصادف، به اين واقعيت برخواهد خورد، و هرچه شوك و ضربۀ وارد بر او قوي‌تر باشد، لاجرم بخت وي براي بازنماييِ شخصيت ويرانگر بيشتر خواهد بود. شخصيت ويرانگر فقط يك شعار سراغ دارد: جا بازكردن، و فقط با يك فعاليت آشناست: روبيدن [و كنارزدن]. نياز او به هواي تازه و فضاي باز از هر نفرتي ................

نویسنده: امیر احمدی آریان

تاریخ: 14 فروردين 1386
نکاتی درباره‌ی استراتژی‌ نوشتار در آثار اسلاوی ژیژیک و ارنست همینگوی 1. درک اتریج، منتقد سرشناس امریکایی و یکی از مترجمان اصلی آثار دریدا به زبان انگلیسی، مصاحبه‌ای طولانی با فیلسوف فرانسوی کرده که تحت عنوان «این نهاد عجیب که ادبیات نام دارد: مصاحبه با ژاک دریدا» منتشر شده است. در این مصاحبه‌ی خواندنی و سرشار از ایده‌های شگفت‌انگیز درباره‌ی ادبیات، که ترجمه‌ی آن می‌تواند به بسیاری از توهمات رایج در کشور ما در باب جادوگری‌های نظریات دریدا برای ادبیات و لزوم سوار شدن بر بولدوزر دیکانستراکشن برای خلق متن ادبی پایان دهد، دریدا در بخشی از پاسخ به سؤال اول اتریج در باب ارتباط کار او با ادبیات چنین می‌گوید: «شکی نیست که همواره جایی بین ادبیات و فلسفه درنگ کرده‌ و از هیچ یک دست نکشیده‌ام، شاید به شکلی مبهم به دنبال جایی بوده‌ام که از آن بتوان تاریخ این مرز را اندیشید یا حتی آن را دگرگون ساخت ـ آن هم از طریق خود نوشتار، نه با تأمل تاریخی یا نظری.» (Jacques Derrida, Acts of Literature, Edited by Derek Atridge, 1992, P.34) به این ترتیب، با توجه به تأکید خود دریدا بر این رابطه و متون فراوانی که درباره‌ی ادبیات از او بر جا مانده، یافتن شباهت‌هایی بین آثار او و .................

نویسنده: امیر احمدی آریان

تاریخ: 21 فروردين 1386
*درباره‌ی رمان ونوس خزپوش* اثر زاخر مازوخ** سادیسم و مازوخیسم، دو واژه‌ای که روان‌کاوی فرویدی بر سر زبان‌ها انداخت، حضور تأثیرگذار و سایه‌ی سنگین خود را بر نظریه‌ی روان‌کاوی قرن بیستم حفظ کردند، و تأثیر انکارناپذیرشان به هزاره‌ی سوم نیز کشیده شده است. اکنون دیگر هر کس با سواد مختصری در این حوزه‌ها، اطلاعات اولیه‌ی از این دو واژه می‌داند، و می‌داند هر کدام در کل به چه چیز دلالت دارد. یکی از این دست اطلاعات اولیه که بسیاری می‌دانند، این است که این دو اصطلاح از نام دو نویسنده گرفته شده است: سادیسم از نام مارکی دوساد، و مازوخیسم از نام لئوپولد زاخر مازوخ. دو اشراف‌زاده‌ی نامتعارفی که به کل نظام روابط جنسی عصر خود پشت پا زدند و در اندیشیدن و پرداختن به امر جنسی، به افق‌هایی رسیدند که حتی فکر آن تن هم‌عصرانشان را می‌لرزاند. قرن بیستم را قرن مارکس، نیچه، فروید، هیتلر، استالین و چندین نفر دیگر نامیده‌اند، و از منظری دیگر، می‌توان به نوعی آن را قرن مارکی دوساد نامید. حجم متونی که در ستایش از ساد در این قرن منتشر شده، شگفت‌انگیز است. فیلسوفان و .........


	مترجم: مجتبا گل‌محمدی

روان‌کاو چهره‌ی بسيار دلهره‌آوری دارد. آدم احساس می‌کند او می‌تواند آدم را آن‌طور که می‌خواهد دستکاری کند، که از انگيزه‌ی کارهايمان بيش‌تر از خودمان می‌داند. اغراق نکنيد. فکر می‌کنيد فقط روان‌کاو اين‌طور است؟ برای خيلی‌ها، اقتصاددان همان‌قدر مرموز است که روان‌کاو. در زمانه‌ی ما، تخصّص است که دلهره می‌آورد. با روان‌شناسی، حتّا وقتی درمقامِ علم پذيرفته شد، همه ياد گرفتند که ردِّ پايی درونی دارند. حالا با روان‌کاوی، احساس می‌کنيم آن امتياز را از دست داده‌ايم؛ اين‌که روان‌کاو می‌تواند چيزی سراسر پنهان را در آن‌چيزی ببيند که به نظرتان سراسر پيدا می‌آيد. آن‌جا برهنه و بی‌پوشش زيرِ نگاهِ چشمانی آگاه دراز می‌کشيد و نمی‌دانيد چه چيزی را داريد نشان‌اش ..................

مثبت من

روانشناس/ روان درمانگر

رضا کاظم‌زاده

لينچ همچون يك هنرمند پيش‏رافائلى

هيجان

پیوندهای روزانه

نوشته های پیشین

آرشیو موضوعی

پیوندها