مثبت من

" سوپر استار" را در جشنواره دیدم فیلمی از تهمینه میلانی بابازی شهاب حسینی از آتش بس بهتر است اما فکر نمیکنم آنقدرها بفروشد.

تفسیرهای فلسفی روانشناسانه جالبی احتمالا برایش خواهند نوشت.

شخصیت اول فیلم اصلا برام باور پذیر نبود، مجموعه کاملی از عیاشی ها و خباثت ها به قولی آنچه خوبان همه دارند تو تنها داری.
یه ناجی ،راهنما یا بهتر بگم فرشته هم تو فیلم هست که قهرمان ما رو لحظه به لحظه به کشف های جدیدی راهنمایی میکند و کاملا قهرمان فیلم را دیگرگون میکند.

دیالوگ باحالشم اینه که قهرمان ما میفهمه زندگیش کلا نورمال نیست و بلند بلند میگه : "میخوام یه زندگی معمولی داشته باشم"

نقش "رها" خیلی باور پذیر شده، فکر میکنم کم گویی و گزیده گویی و انتخاب یک چهره مناسب برای این نقش برگ برنده فیلم باشه.

دیدن این فیلم رو به دوستان توصیه میکنم هر چند نقاط ضعقش کمتر از آتش بس نیست، ضمنا مشخص است که من رای خوب به این فیلم دادم.

تا نوشته بعدی منتظر نظرات شما دوستان هستم.

*چندی پيش از يکی از دوستانم ميلی به دستم رسيد که در اون متنی از خانم زری نعيمی بود بی اختيار امشب ياد آن کردم

**شکلات
با يک شکلات شروع شد.من يک شکلات گذاشتم توی دستش او يک شکلات گذاشت توی دستم.من بچّه بودم.او هم بچّه بود.سرم را بالا کردم.سرش را بالا کرد.ديد که مرا می شناسد.

خنديدم.گفت:دوستيم؟گفتم:دوست دوست.گفت تا کجا؟گفتم:دوستی که تا ندارد.گفت:تا مرگ!
خنديدم و گفتم:من که گفتم تا ندارد!گفت:باشد!تا پس از مرگ.گفتم:نه!نه!نه!تا ندارد.گفت: قبول-تا آنجا که همه دوباره زنده می شوند.يعنی زندگی پس از مرگ باز هم با هم دوستيم.تا بهشت.تاجهنّم.تا هر جا که باشد من و تو با هم دوستيم.خنديدم و گفتم:تو براش تا هر جا که دلت می خواهد يک تا بگذار.

اصلاْ يک تا بکش از اين سر دنيا تا آن سر دنيا.امّا من اصلاْ تا نمی گذارم.نگاهم کرد.نگاهش کردم.باور نمی کرد.می دانستم او می خواست حتماْ دوستيمان تا داشته باشد.دوستی بدون تا را نمی فهميد.
گفت:بيا برای دوستيمان يک نشانه بگذاريم.گفتم:باشد تو بگذار.
گفت:شکلات-هر بار که همديگر را می بينيم يک شکلات مال تو يکی مال من.باشد؟
گفتم:باشد.

هر بار يک شکلات می گذاشتم توی دستش.او هم يک شکلات توی دست من.باز همديگر را نگاه می کرديم.يعنی که دوستيم.دوست دوست.من تندی شکلات را باز می کردم و
می گذاشتم توی دهانم و تند تند آن را می مکيدم.می گفت:شکمو!تو دوست شکمويی هستی.و شکلاتش را می گذاشت توی يک صندوق کوچولوی قشنگ.می گفتم:بخورش!
می گفت:تمام می شود.می خواهم تمام نشود و تا هميشه بماند.

صندوقش پر از شکلات شده بود.هيچ کدامش را نمی خورد.من همه اش را خورده بودم.گفتم:
اگر يک روز شکلاتهايت را مورچه ها بخورند يا کرم ها آنوقت چه کار می کنی؟گفت:مواظبشان هستم.می گفت می خواهم نگهشان دارم تا موقعی که دوست هستيم و من شکلات را
می گذاشتم در دهانم و می گفتم نه .نه.تا ندارد.دوستی که تا ندارد.

يک سال-دو سال-چهار سال-هفت سال-ده سال و بيست سال شده است.او بزرگ شده است.من بزرگ شده ام.من همه شکلاتها را خورده ام.او همه شکلاتها را نگه داشته است.او آمده است امشب تا خداحافظی کند.می خواهد برود آن دور دورها .
می گويد:می روم امّا زود بر می گردم.من ميدانم می رود و بر نمی گردد.

يادش رفت شکلات را به من بدهد.من يادم نرفت.يک شکلات گذاشتم کف دستش.گفتم:اين برای خوردن.يک شکلات هم گذاشتم کف آن دستش.گفتم:اين هم آخرين شکلات برای صندوق کوچکت.يادش رفته بود که صندوقی دارد برای شکلاتهايش.هر دو را خورد.خنديدم.می دانستم
دوستی من تا ندارد. می دانستم دوستی او تا دارد.مثل هميشه.

خوب شد همه ی شکلاتهايم
را خوردم.امّا او هيچکدامشان را نخورد.حالا با يک صندوق پر از شکلات نخورده چه خواهد کرد؟!

***حالا يه شعر دارم اين را تقديم ميکنم به دوست عزيزم که هميشه دوستش می دارم و اين متن را برای من فرستاد.تقديمی ويژه و خاص:

زير پايم علف است-اين علف بهر چه بود؟!
اين علف بهر ايستادن من روييده است
به چه ايستاده ای؟!به چه تو منتظری؟!
آخر(با کسر خ)من فاش کرده ام رازم را
من به او گفتم:دوستت می دارم
گفتم:با تو من می مانم-در هرجا تا هر وقت
لبخندی زد-بی صدا در من نگريست
لحظه ای بعد-پشت به من گامی بر داشت به عقب
در گوشم گفت-گر به من منتظری- باش ولی علفی سبز خواهد شد
زير پايت که در آن ابر خيال سبز تر از آن علف است!!!

به چه من منتظرم؟!!

بعد از فيلم "بدون دخترم هرگز" فيلم خانه‌اى از شن و مه" دومين فيلم ساخته شده توسط  هاليوود ميباشد كه در مورد زندگى يك ايرانى سخن سر ميدهد.فیلم خانه ای از شن ومه که فیلمنامه ای بدون پیچیدگی و تکلف ، و بسیار روان دارد. در این فیلم حوادث به زیبایی چیده شده اند و به دنبال هم با ضرباهنگی ملایم به وقوع می پیوندند. یکی از نقاط قوت فیلم نسبت به سایر فیلم های هم نوع آن ، نداشتن هیچ صحنه و سکانس اضافی در حاشیه .......

ادامه مطالب آقاي رسولي اينبار در رابطه با آرکتايپ پوزيدون؛

الف) اسطوره پوزيدون:

پوزيدون، فرمانرواي درياها است. او از اينکه زئوس، زمين را تحت کنترل خود در آورده بود، بسيار ناراضي بود. پوزيدون، بطور مکرر و هميشه در برابر زئوس شورش و طغيان مي کرد و هميشه هم ناموفق بود.

پسران پوزيدون مونسترهاي گيانت بودند، اما پدر و پسرانش با هم وفادار و صادق و رو راست بودند. بعد از اينکه اوديسه، پولي فيموس، پسر پوزيدون، را کور کرد، پوزيدون تا 20 سال به فکر انتقام جويي از او بود و احساس کينه و نفرت شديدي نسبت به اوديسه ........

امروز یکشنبه در بارسلون اسپانیا، فعالان حقوق حیوانات در اعتراض به کشتار حیوانات تجمعی را به صورت برهنه در این شهر سازمان دادند.

                                                                                       کارل گوستاو یونگ    

                                                                                       ترجمه : سیروس ذکا

                   فرانسیس بیکن

هنر ذاتن دانش نیست . هم چنان که دانش نیز ذاتن هنر نیست .با این بیان ، این دو قلمرو و فکر و

 ذهن هر یک دارای زمینه ی مخصوص به خویش هستند که جز به وسیله ی خود آن ها قابل

توضیح نیست .بنابراین اگر ما گاهی از ارتباط بین ........

 زهرا عبدی

 رمان شازده احتجاب یک واکاوی  عمیق در فرهنگ  و تاریخ دست خورده ی این مرزوبوم است.این رمان منشور عجیبی است که از هر منظری که با آن مواجه شوی به چشم انداز جدیدی دست می یابی .

شاید داروی چند لایه بودن که نه ، هزار لایه بودن این فرهنگ پیچ در پیچ ما واکاوی هایی از این دست باشد. فرهنگی که در کمال شگفتی چنان متناقض عمل می کند که تو نمی دانی این عملکرد حاصل تاثیر کدام لایه ی پنهانی بود. مانند دستی که بدون اراده ی تو .........

در شب ٢٢ سپتامبر ۱۹۳۹، روز پیش از مرگش، دکتر فروید، تعبیرکننده‌ی خواب دیگران، خوابی دید.
دید که دورا شده است و در وین بمیاران شده راه می‌رود. شهر ویران شده بود و از ویرانه‌ی ساختمان‌ها گرد و خاک و دود برمی‌خاست.
با خودش گفت: چگونه ممکن است که این شهر را ویران کرده باشند؟ و در همان حال سعی کرد پستان‌های مصنوعی‌اش را مرتب کند. همان دم در خیابان شهرداری به مارتا خانم برخورد که روزنامه Neue Frei Presse [روزنامه نوین آزادی] در دست داشت.
مارتا خانم گفت: سلام دورا جان، تو روزنامه خوندم که دکتر فروید از پاریس برگشته و تو خانه‌ی شماره هفت خیابان شهرداری ساکن شده. بد نیست سری به‌اش بزنی.
در حال حرف زدن، جسد سربازی را با پا کنار زد.
دکتر فروید احساس شرم زیادی کرد و پارچه نازک روسری را پایین کشید و خجالتی گفت: نمی‌فهمم چرا.
مارتا خانم گفت: واسه این که تو مشکلات زیادی داری دورا جان. مشکلات زیادی مثل همه‌ی ما. باید دلت رو سبک کنی. چه جایی بهتر از دکتر فروید برای درد دل کردن. او زن‌ها رو خوب درک می‌کنه. گاهی آدم فکر می‌کنه که خودش یک زنه. خیلی خوب می‌تونه خودشو جای زن‌ها بذاره.
دکتر فروید خداحافظی دوستانه‌ای کرد و راهش را گرفت و رفت. کمی دورتر به شاگرد قصاب برخورد که بی‌شرمانه نگاهش می‌کرد و متلک زشتی گفت. دکتر فروید پا تند کرد و می‌خواست با مشت حمله کند، اما شاگرد قصاب به پاهای او نگاه کرد و گفت: دورا، به‌تره یه مرد تو زندگی‌ت باشه تا بی خودی تو خیالات خودت عاشق نشی.
دکتر فروید عصبانی سر جا ایستاد و پرسید: تو از کجا می‌دونی؟
شاگرد قصاب گفت: همه‌ی وین اینو می‌دونن. تو زیادی خیالات سکسی داری. دکتر فروید اینو کشف کرده.
دکتر فروید مشت‌ها را گره کرد. جوانک پا از گلیمش بیرون گذاشته بود. او، دکتر فروید، خیالات سکسی داشت؟ این دیگران بودند که چنین خیالاتی داشتند و سراغ او می‌آمدند و درد دل می‌کردند. او مرد محترمی بود و چنین خیالاتی مال بچه‌ها یا آدم‌های خل بود.
شاگرد قصاب خندید و تلنگری به گونه‌اش زد و گفت: کار احمقانه نکن.
دکتر فروید کمی آرام گرفت. این جالب بود که شاگرد قصاب، جوانک لات، این قدر دوستانه حرف بزند. خود او هم که دورا بود و مشکل شرم آوری داشت.
به راهش در خیابان شهرداری ادامه داد و به در خانه رسید. خانه‌اش، خانه‌ی زیبایش، دیگر وجود نداشت. خمپاره خانه را ویران کرده بود. تنها باغچه و ایوان سالم مانده بود. روی ایوان مرد ول‌گردی با کفش‌های چوبی روستاییان و پیراهن بیرون زده از شلوار دراز کشیده و خرناس می‌کشید.
دکتر فروید رفت طرفش و بیدارش کرد و پرسید: تو این جا چه می‌کنی؟
مرد با چشم‌های گشاده خیره شد به او و گفت: دنبال دکتر فروید آمده‌ام.
دکتر فروید گفت: من دکتر فروید هستم.
مرد خندید: منو نخندونین خانم.
دکتر فروید گفت: خوب، بذار اعتراف کنم. امروز تصمیم گرفتم که شبیه یکی از مریضام بشم، برای همین این لباسو پوشیده‌م. من دورا هستم.
مرد گفت: دوستت دارم دورا.
بعد او را در آغوش گرفت.
دکتر فروید دچار احساس بدی شد و خود را از ایوان به پایین انداخت. در آن لحظه بیدار شد. آن شب آخرین شب زندگی‌اش بود، اما خودش نمی‌دانست