مثبت من

سيروس علي نژاد وقتي هواپيما به آسمان آنکارا مي رسد، چشم انداز شهر دل از بيننده مي ربايد. حضور ابرهاي باران خيز که معمولاً بر بالاي سر شهر ايستاده اند سبب شده است که بام خانه ها از سفال پوشيده شود و رنگً باران خورده نمدار ً سفال ها به شهر رنگ نارنجي مي زند و تپه ماهورهايش را جلوه ديگري مي دهد. فرودگاهش هم با بهترين فرودگاه هاي اروپا پهلو مي زند. فرودگاه زيبايي است هرچند فرودگاه تازه استانبول چيز ديگري است و با آن قابل مقايسه نيست. .......

شرکت در مراسم گردن زني پس از ديدار مزار هدايت

شهاب ميرزايي؛ بعد از پرواز از تهران به مادريد و توقفي چند روزه در بارسلون به طرف پاريس حرکت کردم. پس از استراحتي شبانه، بايد به ديدار «پاريس» رفت. با همان عشقي که باعث شد «هلن» از يار و ديار بگذرد و فاجعه «تروآ» پيش بيايد.  ........

ايتاليا را زير و رو کرديم. مراجعه‌اي داشتيم به رم که کلزيوم و roman forum را بررسي کرديم با راهنمايي ايتاليايي و به غايت پرچانه. قدري اين piazzaهاي رم را گشتيم. با واتيکان و موزه‌اش و ديگر بساطش.
در موزه واتيکان بعد از دو ساعت گشت‌وگذار در موزه Sistine chapel را پيدا فرموديم و در مقابل تابلوي آفرينش ميکل آنژ بهت‌زده ايستاديم. گردنمان درد گرفت. در حياط موزه کره‌اي ديدم تحت نام Sfera con Sfera از Arnaldo Pomodoro. تحت اين لينک. ديدني. ......

اروپا گردی:

رضا كلاهی

این نوشته را می‌نویسم تا مجموعه نوشته‌های اروپاگردی پایانی داشته باشد و نصفه نیمه رها نشده باشد. درباره‌ی سفر ما هنوز خیلی شنیدنی‌ها هست که می‌شود گفت، ولی امروز که شش هفت ماه از آن می‌گذرد، من خیلی چیزهای دیگر دیده‌ام و شنیده‌ام و خوانده‌ام از همین دُور و اطراف خودمان که گفتن‌شان و نوشتن‌شان و فکر کردن به‌شان واجب‌تر است. .......

رضا كلاهی

حالا كه ماه‌ها ازآن سفر گذشته، نوشتن درباره‌اش برای‌ام خيلی سخت است. نه اين كه اتفاقات يادم نيايد يا از حس و حال خارج شده باشم، برعكس، از شدت حس و حال است كه نمی‌توانم بنويسم! دست‌نوشته‌های سفر كريم را كه می‌خوانم، عكس‌ها را كه می‌بينم، فيلم را كه ديگر نگو، و آن ترانهء مدهوش‌كننده با آن صدای گرم و پرحجم كه در طول راه، مخصوصاً قبل از ورود به هر شهری در اتوبوس گوش می‌داديم، و برای همين بين بچه‌ها به «آهنگ فتح» معروف شده بود:

وقتی گل سرخ آوردی برام

بوی گل سرخ گرفت سر تا پام

مثل گل سرخ دل‌ام تازه شد

پيرهن گل رو تن‌ام اندازه شد

...

رضا كلاهی

يادم نيست گفته‌ام يا نه كه در جاده‌هاي اروپا چيزي به نام پليس راه وجود ندارد. فقط در ابتداي هر اتوبان عوارضي هست، و البته گشتي‌هاي پليس هم هستند كه در جاده‌ها گشت مي‌زنند. حالا كه كشورهاي اروپايي اتحاديه شده‌اند، از تشكيلات مرزي هم خبري نيست. بين دو كشور، فقط همان عوارضي‌ست، البته كمي گران‌تر. در طول راه‌ها، هر از چند كيلومتري، مجموعه‌هايي به نام «Auto Grill» هست، شامل يك پمپ بنزين و يك فروش‌گاه كه تقريباً همه چيز دارد.

حدود يازده شب، از فلورانس به قصد فرانسه خارج شديم. صبح روز پنج‌شنبه، بيست و هفتم شهريور، نهمين روز سفر، صد و پنج يورو داديم و وارد خاك فرانسه شديم. عصر، «ليون» بوديم. اولين شهر فرانسه كه در آن توقفي داشتيم، چهار پنج ساعت. ........

رضا كلاهی

هنوز در رم هستيم. دوست ندارم از رم برويم. دوست دارم همين‌جا بمانيم. شهر را بگرديم. ساختمان‌ها را ببينيم. مغازه‌ها، خانه‌ها، مشروب‌فروشي‌ها كه پاتوق ِ لحظات تنهايي‌اند، يا خاطره‌ساز ِ اوقات «با تو بودن»هاي جوانان رمي. اغلبِ مشروب‌فروشي‌ها قسمتي از ميز و صندلي‌هايشان را وسط پياده‌رو چيده‌اند، حتی وقتي كه پياده‌رو خيلي باريك است و ميز و صندلي‌ها راه عابران را مي‌بندند. به همين دليل گاه مجبور مي‌شويم از كنار خيابان برويم. چنين قاعده‌اي براي هيچ مغازهء ديگري وجود ندارد. خيابان‌ها اصلاً شلوغ نيست. ........

اروپا گردي:

رضا كلاهی

اگر بخواهيد يك شهر مدرن امروزي از يك كشور پيش‌رفته را مجسم كنيد، چه تصويري مي‌سازيد؟ به نظر شما يك شهر مدرن چه شكلي‌ست؟ يكي از شهرهاي اصلي ِ يك كشور توسعه يافتهء صنعتي، مثلاً يكي از پای‌تخت‌هاي مهم اروپايي، مثل پای‌تخت يكي از هفت كشور صنعتي، به فرض ايتاليا: رم!

ما اكنون در خيابان‌هاي رم درحال قدم زدنيم. نمي‌دانم چرا به ياد بچه‌گي‌هايم افتاده‌ام ...

رضا كلاهی

مسير زمينی سفر به اروپا، ابتدا از تركيه و يونان می‌گذرد. يونان از شمال با اروپا مرز خشكی دارد، اما همسايه‌های شمالی، بلغارستان، مقدونيه و آلبانی‌اند كه عضو پيمان «شنگن» نيستند و با ويزای شنگن كه ما داشتيم، نمی‌توان وارد آن‌ها شد. شنگن پيمانی‌ست بين دوازده كشور اروپايی كه بر اساس آن، ويزايی كه كسی كه از يكی از آن كشورها داشته باشد، برای همهء آن‌ها معتبر خواهد بود. بلژيك، ايسلند، دانمارك، فرانسه، آلمان، هلند، ........

اروپا گردي:

يك شب روی عرشـه

رضا كلاهی

يك پا اندكي خميده و پاي ديگر بالا گرفته شده، يك دست پشت كمر، دست ديگر بالا كنار سر، و روي يك پا آرام آرام مي‌چرخد، اما انگار نه به خود. انگار مي‌چرخانندش. موسيقی‌ ِ ملايمي در فضا پخش است. نور چراغ‌ها ملايم، و فضا نيمه‌تاريك! نت‌ها رها مي‌شوند و در فضا به چرخش مي‌آيند و آرام آرام در دست و پا و كمر و اجزای بدن‌اش مي‌پيچند، و با خود مي‌برند، و در چرخش خود مي‌كشانند و مي‌چرخانند. همه چيز انگار در چرخشي بي‌اختيار ........

اروپا گردي:

مهد تمدن اروپا

رضا كلاهی

دو ِ بامداد برای «نقشه‌خوانی» صدايم كردند. نوبتِ من و مهدی‌ست. در جاده‌های يونان هستيم. دی‌شب، هشت غروب از كاوالا راه افتاديم. هنوز گيج‌ام. سخت است دو نصف شب، خواب را از سر پراندن و چشم به جاده و تابلوهای يونانی‌اش دوختن و راه گم نكردن. نگاه‌ام به راننده می‌افتد. مثل اين‌كه او هم حال و روزش به‌تر از من نيست.

از استانبول به بعد «نقشه‌خوانی» وظيفهء جديد ماست. .......

اروپا گردي:

دروازهء اروپا*

رضا كلاهی

با تشكر از كريم محقق،

يكي از بچه‌هاي خوب هم‌سفر، كه نوشته‌های‌ سفرش،

در نوشتن اين مطلب و يادآوري خاطرات كمك بزرگي بود.

كاوالا: شهر كوچكي در ساحل درياي اژه. براي رسيدن به آن، از شهرهاي فراي، كوموتيني و اكسانتي گذشتيم. وارد اروپا شده‌ايم. اين‌جا خودِ خودِ اروپاست. استانبول اروپاي مخلوط با تركيه بود، اما اين‌جا اروپاي ناب است: يونان!  دروازهء جغرافيايي و جد معنوي تمدنِ اروپايي! ........

رضا كلاهی

نيمه‌شب با سروصداي بچه‌ها، از خوابي كه مرا برده بود چشم باز كردم و خود را معلق ديدم وسط زمين و آسمان، بر فراز دريايي از آب: تنگهء بسفر، متصل‌كنندهء درياي مرمره در شمال و درياي سياه در جنوب! ما روي پل ِ معلق ِ آن هستيم. دُور و اطرافِ آب‌ها، دامنه‌هايي نوراني از چراغ ساختمان‌ها، و روي آب‌، قايق‌ها و كشتي‌هاي تفريحي، آرام و بي‌صدا در رفت و آمد! ........

ساختمانِ شيك‌تر و مرتب‌تر ِ گمركِ تركيه، آن سوي خط، به فاصلهء چند متر روبه‌روي گمرك ايران مغرورانه ايستاده است. پرچم ِ مرتب و تميزش آن بالا، در برابر پرچم فرسوده و رنگ پريدهء ايران، بلندتر و افراشته‌تر به نظر مي‌رسد. .........

رضا كلاهی

استانبول در تركیه، كاوالا و آتن در یونان، رم، فلورانس و ونیز در ایتالیا، و لیون و پاریس در فرانسه، شهرهایی بودند كه در طول سفر، از چند ساعت تا چند روز، در آن‌ها توقف داشتیم. البته .......

رضا كلاهی

ساعت پنج عصر بالاخره اتوبوس آمد، قرار بود يك و نيم بيايد. و ساعت هشت، دم ِ غروب، بالاخره از تهران خارج شديم. دو سه ساعتي بار كردن وسايل طول كشيد. قرار بود ديروز راه بيفتيم، ولي جور نشد. راننده‌ها، سر ِ بستن ِ قرارداد، شرط و شروط گذاشته ......