مثبت من

آیا امکان  دارد یک روانشناس برجسته  و تعبیر گر رویا نیز ، معنای واقعی رویا ی خود  را از  خویش پنهان دارد ؟ آیا ترس از گناه و خطای اخلاقی می تواند همچون هراس از بیماری یا مرگ ، نشانه خودشیفتگی فرد باشد؟ ... آیا ممکن است کسی  در دانشگاه روش علمی را آموخته باشد ولی بر مبنای نگرش علمی و تفکر نقادانه عمل نکند ؟ آیا گروهها و فرقه های  مذهبی و اعتقادی  نیز می توانند محمل ارضای خودشیفتگی فرد باشند ؟

پاسخ  به پرسش های بالا   را  از کتاب اریک فروم  با  نام   "دل آدمی و گرایشش به خیرو شر " ترجمه گیتی خوشدل – نشر البرز –چاپ پنجم - صفحه های 42 و 78 و 99 و 101  استخراج کرده ام :  (آرمان)

آیا امکان  دارد برجسته ترین  روانشناس و تعبیر گر رویا نیز ، معنای واقعی رویا را  از  خویش پنهان دارد ؟

بله ... کارل گوستاو یونگ در زندگینامه ای که به قلم خود او نوشته شده و پس از مرگش انتشار یافته نشانه های فراوانی از خوی مرگ پرستی خود به دست داده است.  رویا های او اغلب سرشار از جسد و خون و کشتار است... زمانی که خانه یونگ در بولینگن ساخته می شد ، جسد سربازی فرانسوی را یافتند که 150 سال پیش به هنگام حمله ناپلئون به سویس غرق شده بود. یونگ از جسد عکس گرفت و آن را به دیوار خانه آویخت. جسد را دفن کرد و به عنوان احترام .......




 

3-5 -منش مولد يا سازنده يا ثمربخش
جهت گيري ثمر بخش سه بعد دارد : کار , عشق , استدلال. از آنجايي که افراد ثمر بخش در جهت آزادي مثبت و تحقق بخشيدن به استعداد هايشان پيش مي روند, از تمام تيپهاي منش سالم ترند. افراد فقط از طريق فعاليت ثمر بخش مي توانند تنگناهاي اساسي انسان را حل کنند, که عبارت است از متحد شدن با دنيا و ديگران و در عين حال   , حفظ کردن بي همتايي و فرديت . اين راه حل مي تواند فقط با کار , عشق و تفکر ثمر بخش تحقق يابد. عشق ثمر بخش با چهار ويژگي عشق که در مبحث ..............

اریک فروم

“

مطلبی که می‌خوام بهش اشاره کنم درباره «فداکاری» است به خصوص از دیدگاه فروم.

در فرهنگ ما «فداکاری» انسان رو سرشار از شور و شادی درونی می‌کنه به گونه‌ای که فرد نه تنها با از دست دادن حقوق جدی خود غمی به دل راه نمی‌ده بلکه از اینکه در راه آرمانی اصیل و انسانی قدم گذاشته و جانفشانی کرده بسیار خوشحال هست و به دیده احترام به این روند نگاه می‌کنه.

اما در تحلیل‌های فروم می‌بینیم در بسیاری موارد یه پافشاری و جدیت خاصی است تا تفهیم کنه فداکاری نه تنها خوب نیست که به نوعی نادیده گرفتن اختیار و آزادی خویشتن هست:

«... معنای دیگر آزادی مثبت آن است که هیچ قدرتی بالاتر از این نفس نیست. و آدمی مرکز و غایت حیات خویشتن است و رشد و تحقق فردیت انسان هدفی است که هرگز نمی‌تواند تابع هدف‌هایی که دارای حیثیت بیش‌تر قلمداد می‌گردند واقع شود. این تعبیر ممکن است مورد اعتراضات شدید قرار گیرد و بگویند که بر فرض خودپرستی لجام گسیخته مبتنی است و مفهوم فداکاری به خاطر آرمان‌ها را نفی می‌کند و قبول آن به هرج و مرج منجر می‌شود...

این نکته که آدمی نباید تابعِ هیچ‌چیز بالاتر از خود قرار گیرد نفی حیثیت آرمان‌ها نیست، بلکه به عکس، قوی‌ترین وجه اثبات آنهاست و ناگزیرمان می‌کند با تحلیل نقاد ببینیم اصولاً آرمان چیست. تمایل عمومی بر این است که فرض کنند آرمان هدفی است که برای رسیدن به آن خاطر سود مادی نیست. و هر چیز که شخص برای آن مطامح خودپرستانه‌ی خویش را فدا کرد آرمان است. این تصوری است کاملاً روانی و حتی نسبی، و نظری ذهنی و خالی از واقعیت عینی است...

باید دانست که تفاوت میان آرمان‌های اصیل و خیالی به همان اندازه اساسی است که فرق بین راستی و دروغ. همه‌ی آرمان‌ها در این نکته مشترکند که آرزوی چیزی را که هنوز به دست نیامده ولی به خاطر رشد و سعادت فرد مطلوب قرار گرفته است بیان می‌کنند...

... هر هدفی که به رشد و آزادی و خوشبختی آدمی کمک می‌کند، آرمانی است اصیل. و هدف‌های غیرمعقولی که زاییده‌ی وسواس یا اجبارهای درونی‌اند، ...............

همه‌ی ما براین باوریم که فقط به یک زبان آشنایی کامل داریم، که زبان مادری است، البته ممکن است چند زبان خارجی هم یاد گرفت. اما متوجه نیستیم که همه‌ با زبانِ دیگری با هم سخن می‌گوییم که همان زبان رؤیاست، زبانی درخور توجه. زبان رؤیا زبان عمومی است، که در همه‌ی ادوار تاریخ بشر و همه‌ی فرهنگ‌ها وجود داشته است. زبان رؤیای انسان اولیه، زبان رؤیای فرعون که در کتاب مقدس آمده است و زبان رؤیای کسی در اشتوتکارت یا نیویورک همه یکسان‌اند. ما هر شب با آن زبان سخن می‌گوییم. گرچه معمولاً رؤیا فراموش می‌شود و در نتیجه خیال می‌کنیم که خوابی ندیده‌ایم ولی هیچ خوابی بی‌رؤیا نیست.

ویژگی‌های زبان رؤیا کدام‌اند؟ البته بدیهی‌ترین ویژگیِ آن این است که زبان خواب است؛ و به این می‌ماند که فقط در عالم خواب به فرانسه تکلم کنیم اما در بیداری حتی یک کلمه از آن را هم نفهمیم. دیگر این که زبان خواب زبان سمبولیک است، و از چیزهای مشهود و ملموس برای بیان تجربه‌های درونی بهره می‌جوید. درست همان گونه که در ادبیات معمول است. اگر در یک متن ادبی این جمله را ببینیم: «گل سرخ دل مرا گرم کرد...»  هرگز نخواهیم گفت که منظور نویسنده این بوده  که هوا گرم شده است. او به احساس و تجربه‌ای اشاره می‌کند که با فرایند ملموس مادی درک می‌شود...

کیفیت دیگر زبان رؤیا این است که هنگام خواب دیدن بیش‌تر از موقع بیداری از خود و دیگران باخبر می‌شویم. شاید در عالم رؤیا غیرمنطقی‌تر باشیم، اما از جهت دیگر عاقل‌تر و مُدرک‌تریم....

در رابطه با وجه سمبولیک زبان خواب خصوصیت دیگری هم هست که کمتر مورد توجه و تایید قرار می‌گیرد. بیش‌تر مردم ( می‌گویم «بیش‌تر مردم» اما آماری در دست ندارم. شاید بهتر باشد بگویم بیش‌تر کسانی که به مطب من مراجعه می‌کنند) چنان در عالم رؤیا خلاق‌اند که هرگز در بیداری به فکرشان نمی‌گنجد. چه بسا ..............