"من دکتر تربیت میکنم !" تکه کلام یا بهتر بگویم چماق یکی از خانمهای همسایه ماست در برابر بقیه که اکثرا در هنگام قرار گرفتن در شرایط بغرنج خانواده خود در دید دیگران از ان استفاده میکند !
گویا قرار است دکتر شدن فرزندانش همه کثافت کاری خودش و انها را جبران کند. البته قسمت دوم مطلب بالا اینجا مقصود من نیست.
من هر چه فکر کردم رابطه مستقیمی بین پزشک شدن فرزندان و تربیت والدین نمیبینم چون اگر بود با توجه به داشتن همچین تقاضای بالایی در جامعه ما تا الان کشف شده بود.
ولی اگر منظور موفقیت (مخصوصا تحصیالات) فرزندانتان است من یه راه خوب و کم دردسر پیدا کردم که تجربه ام بهم میگه با کمترین ضریب خطا جواب میدهد.
اکثرا موفقیت رابطه مستقیمی با توانائیهای خدادادی شما (ذهنی و جسمی و روحی) دارد.
"والد" باید تمام سعیش این باشد تا ان توانایی خاص و شگرف خدادادی فرزند خود را کشف کند و احتیاجات لازم برای پیشرفت در ان مسیر را برایش مهیا کند نه اینکه برای تسلی بر عقدهها و کمبودهای خود بخواهیم مانند اکثر والدین توانائیهای جدیدی را خلق کنیم.
چون در ان صورت ممکن است فرزند دکتر مهندس یا هر چیز دیگر دلخواهتان را بدست اورید ولی دیگر مطمعنا فرزند موفقی نخاهید داشت دکتری معمولی مهندسی مقلد و هنرمندی فاقد خلاقیتهای لازم نتایج همه زحمتهای کشیده شده خواهد بود.
در صورتیکه فرزندان ما به دفعات با بروز استعدادهای خود ان "سیب طلائی" توانا ییهای خدادادی خود را به ما نشان میدهند در ان صورت است که شما با کمک به رشد این توانائیها در اینده ورزشکاری عالی دکتری حاذق مهندسی پیشرو و هنرمندی خلاق خواهید داشت. و مساما شما فرزند موفقی خواهید داشت با کمترین مشکلات ناشی از روشهای دیگر.
چون هر کدام از انها دارد گوهر کمال یافته خدادادی خود را به جهان مینمایاند.
