در نبرد بین انسانهای سخت و روزهای سخت
این انسانهای سخت هستند که می مانند نه روزهای سخت .
ارنست کاسیرر، فیلسوف آلمانی، در اسطوره ی دولت می نویسد که یکی از اقدامات اساسی گروه های سیاسی فاشیست این است که دلالت های کلمات را تغییر می دهند. آنها معانی کلمات را به سمتی سوق می دهند که احساسات و عواطف را تحریک و شعور و امکان مفاهمه را به محاق ببرد. در ایران، زمانی که دولت این مردک که کراهت چهره، دروغ گویی، فسادانگیزی و تشبه اش به اولیاء خدا یادآور دجال آخر زمان است هنوز تشکیل نشده بود، عده ای کتاب نوشته و روزنامه خوانده و در یک کلام آگاه زنهار دادند که خطر بنیادگرایی اسلامی و فاشیسم مذهبی جامعه ی ایرانی را تهدید می کند. مردم نخبه گریز و نخبه کش ما اعتنا نکردند و حالا به هر سمت که نگاه می کنیم خسارت است و وادادگی و بی کفایتی. جالب اینجاست که این خبیث شیطان صفت، شعار مهرورزی می داد. اما در واقع به یکی از زیباترین، اصیل ترین و مقدس ترین واژگان پارسی حمله می کرد. اکنون او برای واژه مهر، مصادیقی دقیقا معکوس آفریده است. رنه گنون در سیطره ی کمیت تذکر می دهد که شیطان بنا به نقل فرهنگ های کهن، میمون مقلد خداست. یعنی از خداوند زبونانه و به نحوی مضحک تقلید می کند تا او را باژگونه جلوه دهد. به همین جهت دجال، که فرستاده ی شیطان است، تمام تلاش خود را در جهت به کار گیری و در عین حال معکوس نمودن مفاهیم مقدس و سنت های کهن به کار می برد. از همین جاست که در روایات شیعی داریم که دجال به اولیاء خدا تشبه می کند، اما عملش، جز اشاعه ی فساد نیست. چون مقرر است که او حتی دلالت واژگان ارجمند زبان های بشری را واژگون کند
