مثبت من

نويسنده و کارگردان: جاد ايپتاو. موسيقي: جو هنري، لودون واينرايت. مدير فيلمبرداري: اريک آلن ادواردز. تدوين: کريگ الپرت، برنت وايت. طراح صحنه: جفرسون سيج. بازيگران: ست روگن[بن استون]، کاترين هيگل[آليسون اسکات]، پل رود[پيت]، لزلي مان[دبي]، جيسون سگال[جيسون]، هارولد راميس[پدر بن]، جي باروکل[جي]، جونا هيل[جونا]. ١٢٩ دقيقه. محصول ٢٠٠٧ آمريکا.
آليسون اسکات که در يک شبکه تلويزيوني کار مي کند، پس از دريافت خبر ترفيع شغلي و حضور در برابر دوربين تصميم مي گيرد تا به همراه خواهرش دبي به يک بار رفته و جشن بگيرد. در کافه با پسري به نام بن استون آشنا شده و دير وقت به همراه او به خانه بازمي گردد. فرداي آن روز بن در خانه دبي چشم مي گشايد. آن دو شب گذشته با هم عشق بازي کرده اند، اما ظاهراً در هشياري بن مرد دلخواه آليسون نيست. آن دو از هم خداحافظي مي کنند. ولي چند هفته بعد، آليسون هنگام ضبط برنامه دچار حالت تهوع شده و کشف مي کند که آبستن شده است. تنها دليل اين اتفاق بد شانسي است، چون هنگام معاشقه با بن از خير کاندوم گذشته اند!
آليسون با وجود شوک اوليه و آگاهي از اين امر که در صورت چاق شدن شغل مجري گري را از دست خواهد داد، تصميم دارد کودک را حفظ کند. ناچار با بن تماس مي گيرد، اما همان گونه که در آغاز تشخيص داده بود بن فردي بيکار و عاطل و باطل است که با دوستان همخانه اي خود زندگي را به کشيدن مواد مي گذراند. آليسون و بن از نظر نوع زندگي هيچ سنخيتي با هم ندارند، با اين حال آليسون خوش ندارد فرزند بدون پدر داشته باشد�اما کنار آمدن با جوان بي مسئوليتي چون بن اصلاً کار ساده و راحتي نيست...

چرا بايد ديد؟
خوش دارم ميزان تعجب مرا زماني که فهميدم اين فيلم ٣٣ ميليون دلاري بي بو و خاصيت توانسته بيش از ١٤٠ ميليون دلار در اکران آمريکا به دست بياورد، حدس بزنيد. دومين فيلم بلند جاد ايپتاو متولد ١٩٦٧ نيويورک بعد از موفقيت خيره کننده باکره ٤٠ ساله که قرار است از اتفاقي که مي توان با يک سقط جنين کوچولو از شر آن خلاص شد-يعني کمي تا قسمتي حامله شدن توسط فردي مسئوليت ناپذير-و در واقع دستمايه يک تراژدي و دست کم يک فيلم ملودرام است داستاني کميک حاصل شود. نتيجه هم فيلمي است پر از گفتار لغو چند پسر و مرد عاطل و باطل که يکي از آنها بالاخره راه صلاح را به کمک يک زن پيدا مي کند. تنها نتيجه اي که بعد از تماشاي اين فيلم و اطلاع از موفقيت آن عايد من شد، وقوف به سقوط معيارهاي کمدي سازي و تماشاي آن در آمريکا بود و بس! بنابر اين وقت خودم و شما را با مذمت آن نمي گيرم. چون شايسته بدگويي هم نيست. همه چيز در اين فيلم در حد يک فاجعه است از انتخاب هنرپيشه هاي لايتچسبک آن تا شوخي هاي پر از فحش و فضحيت اش�
ژانر: درام، کمدي، عاشقانه.