جوليان راتر در بروكلين نيويورك پرورش يافت و هنگامي كه در دبيرستان بود كتابهاي زيگموند فرويد و آلفرد آدلر را در مورد تحليل رواني كشف كرد. آنگاه تصميم گرفت كه روانشناس شود. در آن موقع در زمان ركود بزرگ اقتصادي، مشاغل معدودي براي روانشناسان وجود داشت، بنابراين تصميم گرفت به جاي روانشناسي، در كالج بروكلين به تحصيل شيمي بپردازد. در آنجا، او آدلر را ملاقات كرد و بالاخره به روانشناسي تغيير رشته داد، اگرچه ميدانست كه اين رشته جنبه عملي ندارد. او ميخواست يك شغل علمي برگزيند، اما تعصب گسترده عليه يهوديان او را از رسيدن به اين هدف باز داشت.
«هم در كالج بروكلين و هم در دوره تحصيلات تكميلي به من هشدار داده بودند كه يهوديان، بدون توجه به صلاحيتهاي لازم، به كارهاي علمي گمارده نميشوند. به نظر ميرسيد هشدارها درست بودند» (راتر، 1982، ص. 346).
راتر بعد از اينكه مدرك دكتري خود را در 1941 از دانشگاه اينديانا دريافت كرد، در كنكتيكات شغلي در يك بيمارستان رواني دولتي پيدا كرد. او درخلال جنگ جهاني دوم با ارتش ايالات متحد به عنوان روانشناس كار كرد تا سال 1963 در دانشگاه دولتي اوهايو تدريس نمود و سپس به دانشگاه كنكتيكات رفت. در 1988 راتر جايزه خدمات برجسته علمي انجمن روانشناسي آمريكا را دريافت كرد.
