جورج ميلر حرفه خود را پس از گرفتن تخصص در انگليسي و كلام در دانشگاه آلاباما آغاز كرد. او درجه فوق ليسانس (كارشناسي ارشد) خود را در گفتاردرماني در 1941 دريافت كرد. وقتي كه دانشجوي آلاباما بود به روانشناسي اظهار علاقه ميكرد.
تدريس 16 جلسه درس روانشناسي مقدماتي، كه هرگز هيچ واحد درسي درباره آن نگذرانده بود، برعهدهاش گذاشته شد. او گفت پس از آنكه هر مطلب را 16 بار در هفته تدريس ميكرد، به تدريج خودش به آن معتقد ميشد.
ميلر به دانشگاه هاروارد رفت و در آنجا در مورد مشكلات ارتباط آوايي در آزمايشگاه روانشناسي صوت به كار پرداخت و در 1946 به دريافت درجه دكتري نايل شد. او مطالعه روانشناسي زبان را آغاز كرد و كتاب زبان و ارتباط را در 1951 منتشر ساخت. ميلر رفتارگرايي را به عنوان مكتب ابتدايي تفكر در روانشناسي پذيرفت و يادآور شد كه حق انتخاب محدودي داشت زيرا رفتارگرايان همه سمتهاي رهبري را در دانشگاهها و سازمانهاي تخصصي عمده در اختيار خود داشتند.
قدرت، افتخار، اختيار، كتابهاي درسي، پول و هر چيز ديگر در روانشناسي در تملك مكتب رفتارگرايي بود... افرادي مانند ما كه ميخواستند روانشناسان علمي باشند درواقع نميتوانستد با آن مخالفت كنند. در غير اين صورت شغلي به دست نميآورند. (ميل، به نقل از راس، 1986، ص. 203).
ميلر در سالهاي مياني دهه 1950، پس از غور در نظريه آماري يادگيري، نظريه خبر، و الگوهاي كامپيوتري ذهن به اين نتيجه رسيد كه رفتارگرايي بنا به گفته خودش «مشكلي را حل نميكند». شباهتهاي بين عمل كامپيوتر و ذهن انسان او را تحت تأثير قرار داد و علايق وي به يك روانشناسي داراي جهتگيري شناختيتر معطوف شد. در همان وقت نسبت به موي و پوست حيوانات حساسيت پيدا كرد كه از آن پس ديگر نميتوانست به آزمايش درباره موشكهاي آزمايشگاهي ادامه دهد. او فقط ميتوانست با آزمودنيهاي انسان كار كند، يعني يك وضعيت نامساعد در دنيايي كه زير سلطه رفتارگرايان بود.
روحيه عصيانگر ميلر، كه از سنخ روحيه بسياري از روانشناسان نسل وي بود، به حركت او در جهت روانشناسي شناختي كمك كرد. آنها آمادگي داشتند تا عليه آن نوع روانشناسي كه در آن رمان تدريس ميشد و ملاك عمل بود بشورند و رويكرد جديدي را ارائه دهند، رويكردي كه به جاي عوامل رفتاري به عوامل شناختي معطوف بود.
