خردمند چینی پیری در دشت پوشیده از برف ق
دم می زد که به زن گریانی رسید.پرسید:چرا می گریی؟
چون به زندگی ام می اندیشم،به جوانیم، به زیبایی که در آینه می دیدم،
و به مردی که دوست داشتم.خداوند بی رحم است که قدرت حافظه
را به انسان بخشیده است.می دانست که من بهار عمرم را به یاد
می آورم و می گریم.
مرد خردمند در میان دشت برف آگین ایستاد ،به نقطه ای خیره شد
و به فکر فرو رفت.زن از گریستن دست کشید.و پرسید:
در آنجا چه می بینید؟
خردمند پاسخ داد:دشتی از گل سرخ.خداوند،آنگاه که قدرت
حافظه را به من بخشید،بسیار سخاوتمند بود .
می دانست در زمستان ،همواره میتوانم بهار را به یاد آورم...و لبخند بزنم.
